Mühendis adam öyle yerinde oturmaz. Hele bu benim gibi biriyse hiç oturmaz. Libya'ya gidiyorum. Türkiye'den uzun bir süre ayrı kalacağım. Sevindirici olan kısmı yeni fotoğrafların buraya yüklenecek olması. Umarım hayatım boyunca güzel fotoğraflar çekmeye devam edebilirim. Profosyonel makinanın ülkede çok iyi karşılanmadığı için daha kompakt bir makine ile çekimlerimi yapacağım.

Arkada bıraktığım hiç bitmeyen sorularım. İyi ki yaşamaşım dediklerim. Eğer bu bir fırsatsa şimdi söylemekte sanırım fayda var. Üzdüklerim. Biliyorum birçok kişi var arkamda, asıl olan biri var konuşamadığım,çok uzun zaman oldu, birkaç koca yıl, ulaşamadığım. Çoğu zaman merak edip, kendi kendime hayır dediğim. Sebebi ise basit artık yeter demiş olmam. O kadar yaşanmışlık yeter. Daha fazla üzüntüye gerek yok. Herkesten hatalarım için özür dilerim. Umarım Libya'da bana birçok şey öğretecektir. Ben de hiçbir zaman bu öğretilerden vazgeçmeyeceğim.

Yaklaşık 2 aydır oradaydım. Şimdi daha uzun zaman aralığı için gidiyorum. En sevdiğim Libya olayını özetleyeyim. Çölün ortasındasınız. Hiç kimse yok. Güneşin parlaklığı kumların üstünde sarımsı altın renkli bir iz bırakmakta. Görüş mesafeniz 10 km. Oradaki tek yaşam siz ve küçük canlılar. Avazınız çıktığı kadar bağırıyorsunuz. Sizi duyabilecek tek kişi bile yok. Ama siz hayata bağırıyorsunuz. Daha az bağırmaya çalışacağım. Zor olacak. Kulağımda her zaman ki müziklerim, aklımda karmaşa, ne zaman doğru oldu ki. Neyse uzatmamak lazım. Sadece küçük bir hoşçakal benimkisi. Masumane, dostça, arkadaşça...

Kendinize iyi bakın. Sizler çok değerlisiniz.

Yakında Görüşmek Üzere....

Hakan KURUOĞLU
Jeoloji Mühendisi
Yüksel Proje Libya